Сүүдэр дагасан шөнө 2-р хэсэг

Утас нь унтарсан байв.

— Хачин юм, гэж тэр хэллээ.

Самдан инээмсэглэв.

— Энд цаг тийм ч чухал биш.

— Яагаад?

Хөгшин эр Баттулгын нүд рүү удаан харлаа.

— Чи одоо анзаараагүй байна уу?

— Юуг?

Самдан аягаа тавив.

— Чи энэ байшинд орсноос хойш… цаг зогссон.

Баттулга инээх гэсэн ч хоолой нь хуурайшжээ.

— Та тоглож байна уу?

Самдан толгой сэгсрэв.

— Үгүй.

Тэр босоод цонх руу заалаа.

— Гадагшаа хар.

Баттулга цонхоор харав.

Салхи модыг хөдөлгөж байсан ч…

Навч агаарт хөдлөхгүй зогсчихсон байлаа.

Нохой хуцах дуу холоос сонсогдож байсан ч тэр дуу тасарсан мэт гацжээ.

Баттулгын нуруугаар хүйт даав.

— Энэ юу вэ?

Самдан нам гүмээр:

— Энэ байшин бол цагийн завсар юм.

---

Олон жилийн өмнө Самдан тосгонд амьдардаг жирийн хүн байжээ.

Нэг шөнө тэр ойгоор алхаж явахдаа хачин зүйл олсон гэнэ.

Хуучин зоос.

Гэхдээ тэр зоос цагийг зогсоох чадвартай байжээ.

Самдан эхэндээ баярласан.

Хөгширдөггүй.

Цаг өнгөрдөггүй.

Гэвч удалгүй ойлгосон юм.

Цаг зогссон газар хүн ганцаараа үлддэг.

Хэн нэгэн энэ байшинд орж ирэхэд л цаг хэсэг хугацаанд хөдөлдөг.

— Тэгэхээр… — Баттулга хэлэв — би гарвал бүх зүйл хэвийн болох уу?

Самдан хэсэг бодов.

— Магадгүй.

— Магадгүй гэж?

— Зарим хүмүүс гарч чаддаг. Зарим нь…

Тэр өгүүлбэрээ дуусгасангүй.

---

Гэнэт байшингийн дээд давхраас чанга алхах чимээ сонсогдов.

Баттулга цочив.

— Та ганцаараа амьдардаг гэсэн биз дээ?

Самдан чимээгүй болов.

Алхах чимээ дахин сонсогдов.

Удаан… хүнд.

Шал гийх дуу ойртсоор байлаа.

Баттулга шивнэн:

— Тэнд хэн байна?

Самдан аажуухан хэлэв.

— Зарим хүмүүс… гарч чаддаггүй.

Дээд давхрын хаалга тачигнан онгойв.

Алхах чимээ шатаар доошилж эхэллээ.

Баттулгын зүрх хүчтэй цохилж байв.

Самдан ширээний доороос хуучин зоос гаргаж ирэв.

— Хэрвээ чи амьд гарахыг хүсвэл…

— Яах ёстой вэ?

Самдан зоосыг гар дээр нь тавив.

— Хаалгаар гарч гүй.

— Тэгээд?

— Эргэж бүү хар.

Алхах чимээ яг шатны төгсгөлд ирэв.

Харанхуй дундаас урт сүүдэр сунаж байлаа.

Баттулга босоод хаалга руу гүйв.

Ардаас нь хүнд амьсгал сонсогдов.

Хаалга ойртож байв.

Гэвч яг гарах мөчид…

Хэн нэгэн шивнэв.

— Битгий яв…

Тэр дуу Самданых биш байлаа.

Баттулга зүрхээ чангалан хаалгыг онгойлгож гүйж гарлаа.

---

Гадаа салхи хүчтэй үлээж байв.

Навч агаарт эргэлдэж, ноход холоос хуцна.

Цаг дахин хөдөлсөн байлаа.

Баттулга амьсгаадан зогсож, байшин руу эргэж харав.

Цонх харанхуй.

Гэрэл байхгүй.

Байшин орхигдсон мэт.

Тэр аажуухан гартаа байсан зоосыг харав.

Гэхдээ…

Гарт нь ямар ч зоос байсангүй.

Зөвхөн алган дээр нь нэг үг бичигдсэн байлаа.

“Дараагийнх нь чи.”

Салхи шивнэх мэт дуугарав.

Алс холоос хуучин байшингийн хаалга аяархан хаагдах чимээ сонсогдов.

Тэр шөнөөс хойш тосгоны хүмүүс нэг зүйлийг анзаарсан гэдэг.

Баруун захын байшинд шөнө орой хоёр хүний сүүдэр харагддаг болсон гэж.

Нэг нь цагаан үстэй хөгшин.

Нөгөө нь…

Залуу эр.