Хар модны сүнс
Аймшигт ойн түүх. Хөвсгөлийн нэгэн жижигхэн сумд болсон үнэн явдал.
Хөвсгөлийн нэгэн жижигхэн сумын ойролцоо Хар модны ой гэж газар байдаг байжээ. Тэр ой руу орсон хүн шөнө болохоос өмнө буцаж гардаггүй гэдэг домог нутгийнханд эртнээс тархсан байв. Учир нь тэнд чөтгөр, төөрөгдүүлэгч сүнс байдаг гэж хөгшид ярьдаг байлаа. 👻🌲
Нэг зун хотод сурдаг гурван найз — Бат, Энхээ, Төгөлдөр — амралтаараа нутагтаа иржээ. Тэд хөгшдийн яриаг сонсоод итгэсэнгүй.
“Зүгээр л хүмүүс айлгах гэж ярьдаг үлгэр” гэж Бат инээв.
Тэгээд нэг орой нар жаргахын өмнөхөн тэд Хар модны ой руу орж үзэхээр шийдэв.
Ойн дотор нам гүм, салхи ч бараг үлээхгүй байлаа. Хааяа нэг хэрээ дуугарах нь улам л эвгүй мэдрэмж төрүүлнэ.
Төгөлдөр гэнэт хэлэв:
— Та нар сонсов уу?
Хаанаас ч юм алхаа шиг чимээ сонсогдов.
Гэвч эргэн тойронд нь хэн ч байсангүй.
Тэд хэсэг алхсаар ойн гүнд хүрэв. Тэнд хуучин хар мод байлаа. Маш өндөр, мөчир нь мушгирсан, яг л гараа сунгасан хүн шиг харагдана.
Энхээ гэнэт чимээгүй болсноо шивнэн хэлэв.
— Өвөө маань энэ модны тухай ярьдаг байсан. Олон жилийн өмнө нэг хүн энд амиа алдсан гэдэг. Тэр хүний сүнс одоо ч ойг орхидоггүй гэж...
Яг тэр үед салхи огцом хөдөлж, моддын мөчир шажигнан дуугарлаа.
Бат инээгээд:
— За за, хангалттай. Буцъя.
Гэвч тэд буцах замаа хайтал зам алга болсон байв.
Ой яг л өөрчлөгдчихсөн мэт.
Гэнэт Төгөлдөр холоос нэг хүний дүрс харав.
Цагаан дээлтэй, намхан бөгтийсөн хөгшин хүн модны дэргэд зогсож байлаа.
Бат дуудаж асуув:
— Өвөө, сум руу буцах зам хаана байна?
Хөгшин хүн аажуухан толгойгоо өргөв.
Гэвч нүүр байсангүй.
Зөвхөн харанхуй хонхорхой л байв.
Салхи исгэрч, тэр дүр аажмаар модны дунд алга болов.
Тэр мөчид ой даяар нэг л хүйтэн шивнээ сонсогдов.
“Энд орсон хүн… буцдаггүй…”
Гурван найз айсандаа гүйж эхлэв. Удаан гүйсний эцэст тэд ойн захад гарч чадлаа.
Гэвч нэг зүйл буруу байлаа.
Энхээ алга болсон байв.
Маргааш нь сумын хүмүүс ойг хайсан ч Энхээг олж чадсангүй.
Түүнээс хойш шөнө Хар модны ойгоор явахад
гурав биш, дөрвөн хүний алхаа сонсогддог болсон гэдэг.
