Сүүдэр дагасан шөнө
Баттулга бол хотод сурдаг оюутан. Намрын амралтаараа өвөөгийндөө, энэ тосгонд иржээ. Тэр багадаа энд өссөн ч сүүлийн арван жилд бараг ирээгүй.
Намрын орой. Салхи моддын шарласан навчыг хөнгөн шуугиулж, хотоос хол орших жижиг тосгоны гудамжийг нам гүм болгожээ. Тосгон жижигхэн, ердөө хэдхэн арван айлтай. Тэнд амьдардаг хүмүүс бие биенээ сайн танина. Гэхдээ тосгоны баруун захад орших хуучин байшингийн тухайд хүмүүс хэзээ ч чанга ярьдаггүй.
Тэр байшинг “Сүүдрийн байшин” гэж нэрлэдэг.
Хэн ч тэнд амьдардаггүй. Гэхдээ шөнө орой гэрэл асдаг, хааяа хаалга нь дуугардаг гэж хүмүүс ярьдаг байв.
Баттулга бол хотод сурдаг оюутан. Намрын амралтаараа өвөөгийндөө, энэ тосгонд иржээ. Тэр багадаа энд өссөн ч сүүлийн арван жилд бараг ирээгүй.
Нэг орой галын дэргэд сууж байхад өвөө нь гэнэт:
— Баруун захын байшин руу битгий ойртож байгаарай, хүү минь, гэж хэлэв.
Баттулга инээмсэглэв.
— Яагаад?
Өвөө нь хэсэг дуугүй сууснаа:
— Тэнд сайн зүйл байдаггүй юм.
Баттулга түүнийг зүгээр л хөгшчүүлийн мухар сүсэг гэж бодлоо.
Гэхдээ тэр шөнө сониуч зан нь дийлсэн юм.
Шөнө дунд өнгөрч байхад Баттулга хүрмээ өмсөөд гэрээс чимээгүй гарлаа.
Сар үүлний цаанаас бүдэгхэн гэрэлтэж, тосгоныг бараг л сүүдэрт нөмөргөжээ. Баруун захын байшин хүртэл алхахад арван минут л болно.
Замд ноход хүртэл хуцсангүй.
Байшин харагдаж эхлэхэд Баттулга бага зэрэг жихүүдэс хүрснийг мэдрэв. Байшин үнэхээр хуучирч, цонхнууд нь харласан, дээвэр нь хэсэг нурсан байв.
Гэхдээ…
Дотор нь гэрэл асаж байлаа.
“Хэн нэгэн амьдардаг юм биш үү?” гэж тэр бодлоо.
Хашааны хаалгыг түлхэхэд шаржигнан дуугарлаа. Баттулга алхам алхмаар ойртсоор үүдэнд хүрэв.
Хаалга бага зэрэг ангайсан байв.
Салхи үлээхэд аажуухан савлаж байлаа.
Тэр хаалгыг түлхэж нээлээ.
Дотор нь хачин нам гүм.
Тоос үнэртэж, модон шал нь алхах бүрт гийна.
Гэвч гал тогооны өрөөнөөс шаргал гэрэл тусч байв.
Баттулга зүрх нь хурдан цохилж байгааг мэдэрч, болгоомжтой алхсаар хаалганы дэргэд очлоо.
Тэгтэл дотор нь нэг хүн сууж байлаа.
Өндөр нуруутай, цагаан үстэй хөгшин эр.
Тэр ширээний ард сууж цай ууж байв.
Баттулга гайхсандаа:
— Сайн байна уу… гэж хэлэв.
Хөгшин эр толгойгоо аажуухан эргүүлэв.
Нүд нь гүн, бараг л сүүдэр шиг харагдана.
— Чи шинэ хүн байна, гэж тэр намуухан хэлэв.
— Би өвөөгийндөө ирсэн юм… энэ байшинд хүн байдаг гэж бодоогүй.
Хөгшин эр инээмсэглэв.
— Хүмүүс их зүйлийг боддог.
Баттулга сандал татаж суув.
— Та энд ганцаараа амьдардаг уу?
— Тийм ээ.
— Хүмүүс энэ байшинг аймшигтай гэж ярьдаг юм байна.
Хөгшин эр хэсэг чимээгүй болов.
Дараа нь:
— Аймшигтай гэдэг нь хэнээс шалтгаална, гэж хэлэв.
Тэд хэсэг ярилцав.
Хөгшин эрийн нэрийг Самдан гэдэг байв. Тэр олон жилийн өмнө энэ тосгонд амьдарч байсан ч хүмүүсээс хол байхыг илүүд үздэг гэнэ.
Яагаад гэдгийг тэр хэлсэнгүй.
Цаг өнгөрөх тусам Баттулга тайвширч эхэллээ. Хөгшин эр зүгээр л ганцаардмал хүн мэт санагдав.
Гэвч нэг зүйл анхаарал татав.
Байшинд цаг байсангүй.
Нэг ч цаг.
Тэгээд цонхоор харахад сар бараг хөдөлсөнгүй.
Баттулга утсаа гаргаж цаг харах гэсэн боловч…
Утас нь унтарсан байв.
Үргэлжлэл бий
