Автобусанд болзсон нь
Оройн ачааллын үеийн хотын автобус бараг дүүрсэн байлаа. Гэнэтхэн автобус хөдөлөх гэж байхад нэг бүсгүй яаран орж ирээд асуулаа.
— Уучлаарай… энэ суудал сул уу?
Оройн ачааллын үеийн хотын автобус бараг дүүрсэн байлаа. Гэнэтхэн автобус хөдөлөх гэж байхад нэг бүсгүй яаран орж ирээд асуулаа.
Цонхны хажууд сууж байсан залуу толгой өргөв.
— Сул. Суугаарай.
Бүсгүй амьсгаадан инээмсэглээд суув.
— Ёстой амжлаа. Дахиад 5 секунд хоцорсон бол хаалга хаагдах байлаа.
Залуу үл ялиг инээв.
— Энэ автобус их хүлээдэггүй.
Бүсгүй цүнхээ өвөр дээрээ тавьж сууснаа гар утсаа шалгав. Дараа нь гэнэт залуу руу хараад:
— Би их яриа хүн байж магадгүй шүү. Танихгүй хүмүүстэй хүртэл ярьчихдаг.
Залуу мөрөө хавчив.
— Зүгээр дээ.
— Тэгвэл танилцъя.
Тэр гараа сунгав.
— Ундрал.
Залуу бас гараа сунгав.
— Тэмүүн.
Автобус хотын гэрлүүдийн дундуур аажмаар явж эхэллээ.
Ундрал цонхоор харж байснаа гэнэт хэлэв.
— Би энэ автобусанд анх удаа сууж байна.
— Яагаад?
— Найзтайгаа уулзахаар явж байгаа.
— Аан.
— Гэхдээ бага зэрэг сандарч байна.
Тэмүүн сонирхон асуув.
— Яагаад?
Ундрал инээмсэглэв.
— Би тэр хүнийг өмнө нь хэзээ ч харж байгаагүй.
— Тэгээд яаж уулзах гэж байгаа юм?
— Интернетээр танилцсан.
Тэмүүн толгой дохив.
— Ойлголоо.
— Бид бараг 6 сар чатласан.
— Тэгээд өнөөдөр анх удаа уулзах гэж байна.
Тэмүүн инээмсэглэв.
— Сонирхолтой юм.
— Тийм ээ. Би бүр итгэж чадахгүй байна.
Ундрал бага зэрэг ичингүйрэн:
— Найзууд маань намайг “солиотой” гэж хэлсэн.
— Яагаад?
— Танихгүй хүнтэй ингэж уулзаж болдоггүй гээд.
Тэмүүн мөрөө хавчив.
— Заримдаа танихгүй хүмүүс хамгийн сонирхолтой байдаг.
Ундрал инээв.
— Тийм байх.
Автобус дараагийн буудал дээр зогсов.
Хүмүүс бууж, зарим нь орж ирэв.
Ундрал гэнэт асуулаа.
— Та хаашаа явж байгаа юм?
— Би ч бас нэг хүнтэй уулзах гэж байгаа.
— Найз уу?
— Магадгүй.
— Бас интернетээр үү?
Тэмүүн инээв.
— Тийм.
Ундрал гайхав.
— Үнэхээр үү?
— Тийм ээ.
— Тэгвэл бид адилхан юм байна.
Тэд хоёулаа инээлдэв.
Хэдэн минут өнгөрөв.
Ундрал гэнэт сониучирхан асуулаа.
— Та тэр хүнээ яаж таних вэ?
— Бид нэг дохио тохирсон.
— Ямар?
— Би хар хүрэм өмсөнө.
— Харин тэр хүн?
— Тэр хүн ногоон цүнхтэй ирнэ.
Ундрал гэнэт чимээгүй болов.
Тэмүүн түүний цүнх рүү харав.
Ногоон өнгөтэй.
Ундрал бага зэрэг гайхсан харцаар:
— Сонин юм аа.
— Яагаад?
— Би ч бас ногоон цүнхтэй ирнэ гэж хэлсэн.
Тэмүүн инээмсэглэв.
— Тийм үү.
Ундрал нүдээ нарийсган харлаа.
— Таны чатлаж байсан хүний нэр юу вэ?
Тэмүүн хэсэг чимээгүй байснаа хэлэв.
— "СарныГэрэл".
Ундралын нүд гэнэт томров.
— Түр хүлээ…
— Яагаад?
— Миний чатлаж байсан хүний нэр…
Тэмүүн тайван хэлэв.
— "BlueBus" байсан уу?
Ундрал бүр гайхаж орхив.
— Чи…?!
Тэмүүн инээмсэглэн толгой дохив.
— Тийм.
— Чи автобусанд орж ирэхэд чинь шууд таньсан.
Ундрал гайхсаар:
— Тэгээд яагаад хэлээгүй юм?
— Чи намайг танихгүй хүн гэж бодоод ярьж байгааг харах сонирхолтой байсан.
Ундрал хэсэг дуугүй суулаа.
Дараа нь гэнэт инээв.
— Тэгэхээр бид болзоондоо аль хэдийн явж байгаа юм байна.
Тэмүүн толгой дохив.
— Тийм.
Автобус дараагийн буудал дээр ирлээ.
Хаалга нээгдэв.
Ундрал босоод:
— Бид буух уу?
Тэмүүн асуув.
— Яагаад?
— Бид анхны болзоогоо санамсаргүйгээр эхлүүлчихсэн байна.
— Тэгвэл үргэлжлүүлье.
Тэмүүн инээмсэглэв.
— Хаашаа?
Ундрал мөрөө хавчив.
— Хамаагүй.
— Зүгээр л хамт алхъя.
Тэд автобуснаас буув.
Автобус цаашаа хөдөлж
шөнийн гэрэл дунд алга болов.
Зарим хүмүүс хайртайгаа
болзоонд зориуд очдог.
Харин зарим нь
зүгээр л нэг автобусанд суухдаа
хайраа олчихдог.
