Хоёр дахь боломж
Анх Бат-Эрдэнэ орж ирэхэд Саруул зүгээр л энгийн нэг үйлчлүүлэгч гэж бодсон. Гэхдээ удалгүй нэг зүйл анзаарагдсан.
Улаанбаатарын төвд байдаг жижигхэн кофе шопт Бат-Эрдэнэ өдөр бүр шахуу ордог байлаа.
Тэр цонхны хажуугийн ширээнд суудаг. Гар дээрээ дэвтэр тавиад ямар нэг юм бичнэ. Заримдаа зүгээр л бодолд автана.
Кофе шопын кассан дээр ажилладаг охин түүнийг хэдийн анзаарсан.
Түүний нэрийг Саруул гэдэг.
Анх Бат-Эрдэнэ орж ирэхэд Саруул зүгээр л энгийн нэг үйлчлүүлэгч гэж бодсон.
Гэхдээ удалгүй нэг зүйл анзаарагдсан.
Тэр хүн яг ижил цагт ирдэг.
Өдөр бүр.
Яг 18:10.
— Нэг американо… элсэн чихэргүй.
Үргэлж ижил захиалга.
Саруул нэг өдөр инээмсэглээд асуулаа.
— Та их завгүй хүн бололтой. Өдөр бүр яг ижил цагт ирэх юм.
Бат-Эрдэнэ бас инээв.
— Зарим зуршлыг өөрчлөх хэцүү байдаг юм.
Тэр их дөлгөөн хүн байлаа.
Хэт их ярихгүй, гэхдээ хэзээ ч бүдүүлэг биш.
Удалгүй тэд бага багаар ярилцаж эхэлсэн.
— Та юу бичдэг юм бэ? гэж Саруул нэг өдөр асуув.
— Жаахан түүх... дурсамж... бодол.
— Ном бичиж байгаа юм уу?
— Магадгүй.
Саруул инээмсэглэв.
— Хэрвээ ном гарвал би уншина шүү.
— Тэгвэл би хамгийн эхний уншигчийг олчихлоо.
Ингээд хэдэн долоо хоног өнгөрөв.
Нэг өдөр Саруул ажлаасаа тарах гэж байхад Бат-Эрдэнэ хаалганы дэргэд зогсож байлаа.
— Чи өнөөдөр завтай юу?
Саруул бага зэрэг гайхав.
— Яагаад?
— Ойрхон алхах уу гэж бодлоо.
Тэд оройн гудамжаар хамт алхав.
Хотын гэрлүүд асч, намрын сэрүүн салхи үлээж байлаа.
Саруул гэнэт инээгээд хэлэв.
— Үнэндээ сонин юм.
— Юу?
— Би таныг таньдаг юм шиг санагддаг.
Бат-Эрдэнэ хэсэг чимээгүй болов.
Дараа нь намуухан хэлэв.
— Чи зөв мэдэрч байна.
Саруул гайхав.
— Бид өмнө нь уулзаж байсан уу?
Бат-Эрдэнэ инээмсэглээд:
— Чи 3 жилийн өмнө нэг удаа энд ирж байсан.
— Энэ кофе шопт уу?
— Тийм.
Саруул бодож үзэв.
Тэр энд олон удаа ирж байсан.
— Тэгээд?
Бат-Эрдэнэ амьсгаа аваад хэлэв.
— Тэр өдөр чи найзтайгаа сууж байсан.
Тэгээд нэг зүйл хэлсэн.
— Юу?
— “Хэрвээ хүн намайг үнэхээр хайрладаг бол 100 удаа ч байсан намайг олж ирэх байх” гэж.
Саруул гайхсандаа инээлээ.
— Би тийм юм хэлж байсан гэж үү?
— Тийм.
— Тэгээд?
Бат-Эрдэнэ Саруул руу харав.
— Тэр өдөр би чиний хажуугийн ширээнд сууж байсан.
Саруул бүр гайхав.
— Тэгээд?
— Би чамайг танихгүй байсан.
Гэхдээ яагаад ч юм чиний инээмсэглэл мартагдаагүй.
Тэр бага зэрэг инээгээд үргэлжлүүлэв.
— Тэгээд би маргааш нь дахиад ирсэн.
— Бас дараагийн өдөр.
— Бас дараагийн өдөр.
Саруул гайхсан хэвээр.
— Тэгээд?
Бат-Эрдэнэ намуухан хэлэв.
— Чамайг дахиж ирэх болов уу гэж.
— Чи ирээгүй.
— Тэгээд би заримдаа ирсээр байсан.
Саруул хэсэг чимээгүй болов.
— Тэгээд одоо?
Бат-Эрдэнэ инээмсэглэв.
— Одоо чи өөрөө энд ажилладаг болсон.
Саруулын нүд томров.
— Тэгэхээр чи…
— Тийм.
— Би чамайг 3 жил хүлээсэн.
Саруул юу ч хэлж чадсангүй.
Гудамжны гэрэл дор тэд зогсож байлаа.
Саруул гэнэт асуув.
— Тэгээд яагаад эхнээс нь надад хэлээгүй юм?
Бат-Эрдэнэ мөрөө хавчив.
— Хэрвээ би шууд хэлсэн бол чи магадгүй эвгүйцэх байсан.
— Тийм байж магадгүй.
— Харин одоо…
Тэр Саруул руу харав.
— Одоо бид танилцаж чадсан.
Саруул удаан инээгээд толгой сэгсрэв.
— Чи үнэхээр сонин хүн юм.
— Сайн талаараа юу?
— Магадгүй.
Тэр хэсэг бодсоноо асуулаа.
— Тэгвэл нэг юм асууя.
— Асуу.
— Хэрвээ би энд ажиллахаар ирээгүй бол яах байсан бэ?
Бат-Эрдэнэ инээв.
— Тэгвэл би тэр кофе шопт 100 дахь удаагаа ирэх хүртлээ хүлээх байсан.
— Тэгээд 100 дахь өдөр?
— Би чамайг мартахыг оролдох байсан.
Саруул инээгээд:
— Одоо хэд дэх удаа ирсэн юм?
Бат-Эрдэнэ хэсэг бодсоноо хэлэв.
— Өнөөдөр…
— 100 дахь өдөр.
Саруул хэсэг дуугүй зогсов.
Дараа нь зөөлөн инээмсэглээд хэлэв.
— Тэгвэл чи азтай юм.
— Яагаад?
Саруул түүний гараас атгав.
— Чи яг сүүлчийн өдөр намайг олсон байна.
Хотын гэрэл доор
хоёр хүний түүх
ингэж эхэлсэн юм. ❤️
